Διαβάζεις για χρόνια.... και τελικά περνάς σε μια σχολή!Στην αρχή απογοητεύεσαι λίγο, αλλά στη συνέχεια αρχίζεις να το συνηθίζεις και σου αρέσει. Παρακολουθείς τα μαθήματα με αγάπη και αφοσίωση, κάνεις τις πρακτικές σου, αγωνιάς στην κάθε εξεταστική... Διαβάζεις... Διαβάζεις... Διαβάζεις... Περνάς ταυτόχρονα χαρές, λύπες, επιτυχίες, απογοητεύσεις... Και επιτέλους έρχεται η στιγμή που παίρνεις το πολυπόθητο πτυχίο στα χέρια σου! Πάρτι, χαρές, πανηγύρια, συγχαρητήρια! Την άλλη μέρα ξυπνάς και αισθάνεσαι γεμάτος. Είναι σα να βρήκες το κομμάτι από το παζλ που έψαχνες χρόνια, για να αρχίσει η εικόνα σου να παίρνει μορφή... Σα να έφτασες λίγο πριν την κορυφή του Έβερεστ και λες: "Ε! Σιγά! Τι έχει μείνει; Δέκα βήματα!" ... Εκείνη όμως τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι είναι τα δέκα χειρότερα βήματα της διαδρομής. Χωρίς οξυγόνο, δυσκολεύεσαι να κουνηθείς και βρίσκεσαι εγκλωβισμένος στα ίδια σου πρώτα βήματα... Και σαν να μην έφταναν οι ήδη υπάρχουσες δυσκολίες προκύπτουν και καινούργιες... Οι συνοδοιπόροι σου εγκαταλείπουν την προσπάθεια, σου τελειώνουν τα εφόδια και μένεις μόνος σου να παλεύεις με τον άνεμο και το ψύχος... Όσοι έχουν βιώσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί Ειδικής Αγωγής, καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ...!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου